Αρχική / ABOUT LIFE / Όταν η Τέχνη συναντάει τη Ζωή

Όταν η Τέχνη συναντάει τη Ζωή

Της Έφης Κρασαδάκη

Πόσες φορές ένιωσες ότι σου συμβαίνουν γεγονότα που είναι σαν κάποιος να σε έβαλε εκεί την κατάλληλη στιγμή για να γίνεις μέρος αυτού του συμβάντος; Αυτής της γνωριμίας; Αυτής της συνωμοσίας;

Γυρίζουμε τον κόσμο, αλλάζουμε μέρη, αλλάζουμε πόλεις, αλλάζουμε χώρες. Πάντοτε προσπαθώντας για κάτι. Συναντούμε ανθρώπους που ποτέ δεν είχαμε σκεφτεί ότι θα γνωρίσουμε. Οι άνθρωποι αυτοί με τη σειρά τους έκαναν το ταξίδι τους στη ζωή, στον κόσμο και τον χρόνο. Μαζεύοντας και οι δυο πλευρές εκατέρωθεν, τις δικές του εικόνες, τις δικές του μυρωδιές, τις δικές του μουσικές, γεύσεις και χρώματα, ο καθένας. Δημιουργώντας ένα αέναο συνονθύλευμα ιδεών και αισθήσεων και τα κουβαλάει μαζί του. Θα τα μοιραστεί μ’ αυτόν που θα καταφέρει να τραβήξει κοντά του. Όχι με όλους, όχι από δισταγμό – η ανάγκη του άλλωστε να μοιραστεί και να βρει συνοδοιπόρο είναι μεγάλη. Αλλά από πίστη πως θα βρεθεί αυτός που θα τον ανοίξει.

Ένα συναπάντημα, που μόνο κακό δεν είναι. Ιδέες ρίχνονται στο τραπέζι, αγωνίες και φόβοι, σκέψεις και οράματα, μα πιο πολύ η ανάγκη, που είναι κοινή. Η ανάγκη για δημιουργία.

Δεν είναι άνθρωποι που ονειροβατούν, είναι άνθρωποι συνειδητοποιημένοι. Είναι όμως και άνθρωποι σαν όλους τους άλλους. Που πρέπει να ζήσουν μέσα σε μία νόρμα, που επειδή ακριβώς δεν τους χωράει, διάγουν βίο ιδιαίτερο. Είναι εκείνοι που αρνούνται να προσηλωθούν σε οτιδήποτε άλλο πέρα από την άρδην και ριζική αλλαγή των κανόνων του παιχνιδιού, από το σπάσιμο αυτής της νόρμας και από το εκ νέου ανακάτεμα της τράπουλας. Και μέσα απ’ την μεθοδική και ποιητική επιμονή τους να δράσουν και να δημιουργήσουν με τέτοιο τρόπο, ούτως ώστε μετά το πέρασμά τους τίποτε να μην είναι όπως ήταν πριν.

Φυσικά ο βίος τέτοιων ανθρώπων είναι συνήθως περιπετειώδης, είναι ένα ευωδιαστό δάσος γεγονότων και στιγμών, που τα δέντρα άλλοτε στοιχίζονται και άλλοτε ανακατεύονται το ένα πανέμορφα μέσα στο άλλο. Κι όταν τέτοιοι άνθρωποι συναντώνται, είναι επειδή συμφώνησαν οι καιροί. Είναι η πρώτη ηλιαχτίδα που βγαίνει στον ουρανό μετά τη μπόρα. Κι έρχεται η συμπλήρωση κι ενώνονται σε μια κινητήριο δύναμη και ξεκινάει το μαγικό ταξίδι σε άβατους τόπους, σε απόλυτους έρωτες, σε πανίσχυρες φιλίες, σε απύθμενες συζητήσεις, σε ακαριαίες ρήξεις. Είναι βίος όλο βία, αλλά και βίος κοσμημένος πάντοτε από το διαμάντι της ευγένειας.

Και κάπως έτσι δημιουργείται η Τέχνη. Και μπλέκεται με τη ζωή. Άλλοτε μειλίχια και υπομονετικά, άλλοτε άγρια και πεισματώδικα. Και κάπως έτσι γνωρίζεις τον ¨ιερό τρόμο¨. Και κάπως έτσι νιώθεις ότι μπορείς να δημιουργήσεις ξανά. Σαν να παραλύουν οι νευρώνες και να αμολούν τα νεύρα, που σε κρατούσαν εγκλωβισμένο σε μία ανέκφραστη κοινωνία. Και τότε πάλι μπορείς να κλάψεις σε ένα άκουσμα, να αναπολήσεις σε ένα όμορφο τοπίο, να συγκινηθείς από ανθρώπους, να μοιραστείς τη χαρά σου ή τη λύπη σου με τη δική τους, να μιλήσεις ώρες ατελείωτες για την φύση και τον άνθρωπο. Και πλέον να ξέρεις ότι δεν ζητάς πολλά απ’ τη ζωή. Γιατί ευλογήθηκες με ένα θείο δώρο που σε πυροδοτεί με δύναμη, όραμα και πάθος. ¨Από τη στιγμή εκείνη αρχίζει η ποίηση¨ . Και σαν να ξαναβρήκε ο Καζαντζάκης τον Ζορμπά μαζί επιχειρούν να αντικρίσουν την ύπαρξη στην ολότητά της. Η κοινή ανάγκη γίνεται κοινή αγάπη και τότε μόνο μπορεί η τέχνη να ανταμώσει ξανά την ελευθερία. Ή όπως ο ίδιος ο Καζαντζάκης λέει καλύτερα,  ¨να μετουσιώνεις το αναπόφευγο σε δικιά σου λεύτερη βούληση¨.

Flex English