Αρχική / ABOUT LIFE / Κι αν δεν αντέξω για μένα; Τότε για ποιόν;

Κι αν δεν αντέξω για μένα; Τότε για ποιόν;

Της Έφης Κρασαδάκη

Πέφτεις, σηκώνεσαι και ξαναπέφτεις. Υπάρχουν άνθρωποι που σε στηρίζουν και υπάρχουν άλλοι που δεν έχουν τον τρόπο να το κάνουν. Ο καθένας όπως μπορεί. Παρά ταύτα, θα υπάρξουν φορές που ο λάθος ¨χειρισμός¨ θα σε επηρεάσει αρνητικά. Δεν είναι τόσο απλό βέβαια. Θα επηρεάσει την ψυχολογία σου, την συμπεριφορά σου και τον τρόπο ζωής σου. Όσο διαρκέσει. Και αυτό συμβαίνει απαρέγκλιτα. Δεν μπορείς όμως με το παραμικρό να ¨ξεκόβεις¨ ανθρώπους. Δεν μιλάω για αλόγιστο δόσιμο ευκαιριών. Μιλάω για ‘κεινους που πραγματικά έχουν σημασία. Γι’ αυτούς πρέπει να περάσεις απ’ αυτή την επίπονη διαδικασία, να μπεις στη θέση τους, να τους κατανοήσεις, να τους ακούσεις, να τους ψάξεις και να τους δικαιολογήσεις. Δεν είναι απαραίτητο ότι θα τους καταλάβεις, αλλά θα προσπαθήσεις να τους αποδεχθείς. Υπάρχουν πάντοτε δύο πλευρές. Ίσως η μία να ψάχνει την πιο ¨ανθρώπινη¨ πτυχή του άλλου. Για να μπορέσει να δώσει μία πιο ευρεία υπόσταση στη σχέση δύο ανθρώπων. Και ίσως η αντίστοιχη άλλη πλευρά, να μην αναζητεί το ίδιο. Ίσως να το αναζητούσε κάποτε και να είχε λάβει την αντίδραση που τώρα έχει υιοθετήσει προς τους υπόλοιπους και προς εσένα.

Δεν είμαι σίγουρη που οφείλεται. Δεν είναι ακριβώς αυτή η δουλειά μου. Η ¨δουλειά¨ μου είναι να σε κάνω να δεις πώς νιώθω, όταν φέρεσαι εγωιστικά. Ξέρω, κι εγώ έχω κρύψει τα συναισθήματά μου, κι εγώ έχω νιώσει κενό, κι εγώ έχω υπάρξει συναισθηματικά κατεστραμμένη. Είτε από επιλογή, είτε όχι. Το φέρω πάνω μου. Όχι πάνω σου. Για ό,τι καλό ή κακό έχω περάσει, νιώθω ευγνώμων που κατάφερα να το βιώσω ή να αντεπεξέλθω αντίστοιχα. Δεν το τρίβω σε κανενός τα μούτρα, γιατί απλά δεν περιμένω από κανέναν να έχει τα ίδια βιώματα με εμένα ή την ίδια στάση ζωής. Αυτό δεν με κάνει καλύτερη ή χειρότερη.

Ίσως η ενστικτώδης ανάγκη για επιβίωση. Απέναντι σε έναν κόσμο που κατά κανόνα είναι σκληρός. Η εκ του ασφαλούς απουσία κατάθεσης ψυχικών αναγκών, συναισθημάτων, σε οδηγεί και σενα σε μία πιο αναίμακτη ανάμειξη με έναν άνθρωπο που έχεις απέναντί σου. Γίνεσαι σκληρός. Γίνεσαι απαιτητικός. Γίνεσαι στυγνός στον επαγγελματισμό σου και στεγνός από συναισθήματα, που -ναι- ενδέχεται να εμπλουτίσουν τη σχέση αυτή, ακόμη και να την περιπλέξουν. Αλλά, λυπάμαι, χωρίς αλήθεια, αυθορμητισμό και δόσιμο, δεν δουλεύουν το ίδιο τα πράγματα. Δεν πρόκειται περί αβάσιμου ντετερμινισμού και χωρίς λόγο ρομαντική αισιοδοξία. Πρόκειται για το ίδιο πάθος, προκαλούμενο εκ των ίδιων αναγκών, αλλά διαφορετικής παραδοχής του.

Ειλικρίνεια, κατάθεση ψυχής, υπομονή, προσήλωση, αδιαφορία για τον κίνδυνο και έλλειψη φόβου σε πυροδοτούν για το καλύτερο. Δε σημαίνει πως αλλιώς δεν μπορείς να το επιτύχεις. Μπορείς. Αλλά τί νόημα έχει η κορυφή όταν φτάνεις μόνος σου; Το ξέρω, υπάρχουν άλλοι από κάτω που σε κοιτούν και σε θαυμάζουν, μπορεί και να σε ευχαριστούν γι’ αυτό, ακόμη και να σε εκθειάζουν ή να ήθελαν να είναι στη θέση σου. Είσαι μόνος σου όμως. Και θα παραμείνεις μόνος σου. Και προφανώς δε σε πειράζει. Δεν θα σου αλλάξει γνώμη κανείς, ούτε κι εγώ. Εγώ όμως οφείλω να μοιραστώ μαζί σου τη δική μου προσωπική εμπειρία, που ήταν γεμάτη από συναισθήματα συλλογικού κόπου και συλλογικής επιβεβαίωσης. Και να σου πω ότι ήταν πολύ όμορφα εκεί. Μόνο αυτό.

Εγώ δεν θα προσπαθήσω να έχεις την ίδια γνώμη με τη δική μου. Γιατί δεν με γοητεύει καθόλου αυτό. Εγώ θα προσπαθώ με τον δικό μου τρόπο να κάνω τον κόσμο καλύτερο, μαζί κι εσένα. Κι εσύ εμπράκτως θα μου αποδεικνύεις ότι αυτό δεν γίνεται με τον δικό μου τρόπο. Κι εγώ θα επιμένω. Κι εσύ το ίδιο. Κι αυτό θα συνεχίζεται επ’ άπειρον. Και μετά από εμάς. Γιατί απλά η πλάση όλη είναι γεμάτη διαφορετικότητες και αυτό την κάνει γοητευτική και προκλητική. Ούτε θα σε πιάσω απ’ το χέρι, άλλα ούτε και τις φωνές θα σου βάλω. Δεν θα ¨κερδίσει¨ κανένας. Δεν υπάρχει τέρμα άλλωστε. Και δεν υπάρχουν κανόνες σωστοί ή λάθος. Είναι προσωπικός αγώνας. Κι αν δεν είναι ανταγωνιστικός διεξάγεται με μεγαλύτερη την αίσθηση του παιχνιδιού. Κι εγώ προτιμώ αυτόν.

Δεν ντρέπομαι να πω τη γνώμη μου. Δεν ντρέπομαι τη γνώμη των άλλων. Δεν ντρέπομαι να στηρίξω τις επιλογές μου. Δεν ντρέπομαι να αλλάξω γνώμη. Ο κύβος δεν ρίπτεται μόνο μία φορά. Αρκεί όταν καλείσαι να διασχίσεις τον Ρουβίκωνα, να είσαι έτοιμος για όλες τις συνέπειες. Ο καθένας διαλέγει τον δικό του δρόμο. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι σωστός ή λάθος. Δεν υπάρχει ένας δρόμος για να συναντηθούμε, αντίθετα υπάρχουν πολλοί, εύκολοι ή δύσβατοι, το θέμα είναι να θέλουμε να συναντηθούμε.

Flex English